Daha önce de korku üzerine konuştuğumuzda seninle paylaşmıştım. Gerçek korku yani tüm korkuların ana kaynağı olan ölüm korkusu…Ölüm ile burun buruna gelenler anlatacaklarımla benzerlik bulabilirler. Ben kendi deneyimimi anlatacağım. Trafik kazası geçirirken yani kamyonun birinin altına girme eylemi gerçekleşirken, o çok kısa an çok uzun bir zamanda yaşanıyormuş gibi geldi. Kan dolaşımı öyle bir hal aldı ki önce tüm kan beynime hücum etti.Ayak parmaklarıma kadar uyuştum ve sonra kan yeniden aşağı pompalandı.Hani derler ya başımdan aşağı kaynar sular döküldü tanımı gibi. Vücudun savunması belli ki. O anda zihin inanılmaz hızlı çalışmaya başlıyor ki kendini durumdan yani ölmekten nasıl kurtarabilirimi düşünüyorsun. Tüm alternatifler beynine üşüşüyor ve en mantıklı olanını seçip anında uygulamaya geçiyorsun. Tüm bu anlattıklarım bir refleksin gerçekleşme hızında. Kendini yaşamda tutma refleksi de diyebiliriz.

Gerçek korkuyu yaşadığında aslında korkuyu hissetmiyorsun düşüncelerinde oluyorsun.Paçayı kurtarma anındasın. Daha sonra olayın tamamlanmasından sonra ölebilirdim diye düşünüp korkuya kapılıyorsun. Yani korkuyu beyninde yaratıyorsun.

Müthiş bir mekanizmayız. İnanılmaz bir data processor ve inanılmaz bir işleyiş. Kendini yenileyen ve gelişen inanılmaz bir sistem. Kendime de hayranım varolan her canlıya da. Yaşamanın keyifli tarafı da bu bence. Kendi varlığının ve evrenin mükemmel işleyişinin farkına varmak ve bunu keyifle izlemek.

Seninle paylaşmak da en keyifli tarafı…:)